فرفره فروش انقلاب

آبیِ کجا؟

توسط
 هندزفری را آنقدر در گوشم فشار داده ام که صدای شهر را نمی شنوم. پیاده خیابان انقلاب را گز می کنم. نشسته است کنار پیاده رو و حواسش به کار خودش است. چشمم را میگیرد، اما بی تفاوت از مقابلش عبور می کنم. به در دانشگاه که می رسم، بر می گردم و از دور دوباره نگاهش می کنم. دوربین هم همراهم هست. هندزفری را در می آورم. صدای شهر می ریزد در سرم. بر می گردم خودم را می رسانم بالای سرش. داردی چیزی روی کاغذ مینویسد. می گویم:
سلام جوون…
سرش را بالا می آورد و با خنده سلام می کند. دستش را هم بلند می کند که با هم دست بدهیم. می نشینم. می گویم: هزار تومن ن ن ن ؟ چه خبره؟ مگه موتور F16 درست می کنی؟
می گوید باید خرجم را در بیاورم. بیشتر که صحبت می کنیم، می فهمم بچه ی اهواز است و وقتی می پرسم تهران چه کار می کنی، می گوید که فرفره می فروشد! نمی دانم کجای این پاسخ ساده می تواند حضور یک جوان ۲۸-۹ ساله ی اهوازی را در تهران توجیه کند، اما کاملا قانع می شوم! می گوید روزی ۳۰ یا ۴۰ تا فرفره می فروشد و خلق الله با آنها فر می خورند توی شهر. سر دستی که حساب می کنم، می فهمم چرا قانع شدم از فرفره فروشی اش در تهران!!! می گویم “بابای من اینقدر در آمد نداره ! ” آمار حقوق تهرانی ها را دارد. می گوید یعنی بابای تو ماهی ۹۰۰ هزار تومن حقوق نداره. خنده ام میگیرد. میگویم اجازه می دهی از کار و کاسبی ات عکس بگیرم؟ استقبال میکند، کنار خودش جا باز می کند که مثلا بشینم کنارش. دوربین را در می آورم و می گویم که میخواهم از خودش عکس بگیرم. تنها. چون من با این قیافه اگر بشینم کنارش، عکسمان خراب می شود. می خندد. خودش موقع عکس گرفتن برایم قیافه می گیرد. به او قول می دهم که کارش را تبلیغ کنم و عکسش را پخش کنم.
از او می خواهم یک فرفره ی آبی به من بدهد. می پرسد ((آبیه استقلال یا آبیه چلسی؟)) بادی می وزد و فرفره ها روی جعبه فر میخورند. می گویم آبیه آسمان. فرفره ی آبی را بر میدارد و برچسب شماره اش را روی چوبش می چسباند. میگوید: (( اما چلسی بهتره. این استقلالیا شوت بلد نیستن بزنن! )) فرفره را میگیرم (( فقط آبیِ آسمون…)) بین خنده هایش میگوید: ((تهران که آسمونش آبی نیست.)) بعدهم زیر لب با خودش حرف می زند که نمی فهمم چه می گوید. قول می دهم که بازهم بروم پیشش. دوباره کاغذ و خودکارش را در می آورد و با خطی نه چندان خوانا می نویسد: (( فرفره ی آبی. یک عدد.))
هندزفری را فشار می دهم داخل گوشم. صدای شهر قطع می شود. با دست راست فرفره ی آبی را گرفته ام. دستم تاب می خورد و فرفره چرخ می زند. مردم فرفره را نگاه می کنند. چپ چپ نگاه می کنند. گاهی می خندند. صدایشان را نمی شنوم.
مجید ترکابادی

ممکن است بپسندید

نظر دهید

آدرس ایمیل شما منتشر نمیشود.